EEMY English Greek
 

6ο Σεμινάριο - 21 Απριλίου 2007, 17η Σειρά - Έτος 2006-2007

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΥΠΕΡΤΑΣΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ

ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΩΝ ΚΑΤΑΛΛΗΛΩΝ ΑΝΤΙΥΠΕΡΤΑΣΙΚΩΝ ΦΑΡΜΑΚΩΝ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΑΡΡΩΣΤΟ
Αστέριος Καραγιάννης
Αναπληρωτής Καθηγητής Παθολογίας ΑΠΘ
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ SLIDES

Η αποτελεσματική θεραπευτική αντιμετώπιση των ασθενών με αρτηριακή υπέρταση είχε ως αποτέλεσμα την ελάττωση των εγκεφαλικών επεισοδίων κατά 35-40%, του εμφράγματος του μυοκαρδίου κατά 20-25% και της καρδιακής ανεπάρκειας κατά 50%. Σε ασθενείς με ανεπίπλεκτη υπέρταση, το όριο-στόχος για την αρτηριακή πίεση (ΑΠ) είναι 140/90 mmHg, αλλά σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη, νεφρική και καρδιακή ανεπάρκεια το όριο-στόχος είναι 130/80 mmHg. Επίσης, σε ασθενείς με χρόνια νεφρική νόσο και λευκωματουρία >1g ανά 24ωρο το όριο-στόχος είναι 125/75 mmHg.

Η φαρμακευτική θεραπεία, σύμφωνα με τις τελευταίες κατευθυντήριες οδηγίες της Joint National Committee VII (2003) θα πρέπει να αρχίζει με θειαζιδικά διουρητικά και όταν η ΑΠ δεν ρυθμίζεται μπορούν να χρησιμοποιηθούν φάρμακα από τις κατηγορίες των β-αποκλειστών, των ανταγωνιστών ασβεστίου, των αναστολέων του μετατρεπτικού ενζύμου της αγγειοτασίνης Ι (αΜΕΑ) και των ανταγωνιστών των υποδοχέων ΑΤ1 της αγγειοτασίνης ΙΙ (ΑΥΑ). Η Ευρωπαϊκή Εταιρεία Υπέρτασης και η Ευρωπαϊκή Καρδιολογική Εταιρεία συνιστούν, στις κατευθυντήριες οδηγίες τους το 2003, τη χρησιμοποίηση από την αρχή οποιουδήποτε φαρμάκου από τις παραπάνω πέντε κατηγορίες αντιυπερτασικών φαρμάκων.

Τα οφέλη της αντιυπερτασικής αγωγής οφείλονται κυρίως στη ρύθμιση αυτής καθαυτής της ΑΠ. Η επίτευξη των προαναφερθέντων ορίων-στόχων με οποιοδήποτε αντιυπερτασικό φάρμακο ασκεί ευεργετική επίδραση στα όργανα-στόχος. Παρόλα αυτά, σε διαβητικούς ασθενείς έχει αποδειχθεί ένα επιπλέον όφελος, πέρα από τη ρύθμιση της ΑΠ, με τη χρήση των φαρμάκων που αναστέλλουν το σύστημα ρενίνης-αγγειοτασίνης, δηλαδή τους αΜΕΑ και τους ΑΥΑ. Επίσης, οι ασθενείς με μεταβολικό σύνδρομο εμφανίζουν διαταραχή της αντίστασης στην ινσουλίνη, η οποία τους κατατάσσει στην ομάδα υψηλού κινδύνου για την ανάπτυξη σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 ή έχουν εξ ορισμού γλυκόζη νηστείας >110 mg/dl σύμφωνα με τα κριτήρια του National Cholesterol Education Program Adult Treatment Panel III (NCEP ATP III) ή γλυκόζη νηστείας >100 mg/dl σύμφωνα με τα κριτήρια της International Diabetes Federation (IDF). Ακόμη, είναι γνωστό ότι η αρτηριακή υπέρταση και ο σακχαρώδης διαβήτης συχνά συνυπάρχουν και ότι οι υπερτασικοί ασθενείς έχουν 2.5 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα να αναπτύξουν σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 σε σύγκριση με άτομα που έχουν φυσιολογική ΑΠ. Επομένως, έχει μεγάλη σημασία η χρήση αντιυπερτασικών φαρμάκων που ελαττώνουν τη συχνότητα εμφάνισης νεοεμφανιζόμενου σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 (new-onset diabetes). Συγκριτικές μελέτες έδειξαν ότι οι αΜΕΑ και οι ΑΥΑ ελαττώνουν την πιθανότητα εμφάνισης διαβήτη σε σχέση με τις άλλες κατηγορίες αντιυπερτασικών φαρμάκων και θα πρέπει να αποτελούν τα φάρμακα εκλογής για τη θεραπεία της αρτηριακής υπέρτασης του μεταβολικού συνδρόμου. Οι ανταγωνιστές ασβεστίου αποτελούν τη δεύτερη επιλογή, ενώ τα διουρητικά και οι β-αποκλειστές θα πρέπει να χρησιμοποιούνται όταν εμφανίζονται παρενέργειες με τα ανωτέρω φάρμακα, όταν υπάρχουν ειδικές αντενδείξεις για τη χρήση τους ή σε συνδυασμούς σε περιπτώσεις δυσρύθμιστης αρτηριακής υπέρτασης.

ΓΕΝΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

ΕΓΓΡΑΦΕΣ
ΟΜΙΛΗΤΕΣ
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
1ο - 4 Νοεμβρίου 2006
2ο - 2 Δεκεμβρίου 2006
3ο - 20 Ιανουαρίου 2007
4ο - 10 Φεβρουαρίου 2007
5ο - 10 Μαρτίου 2007
6ο - 21 Απριλίου 2007
ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ
ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ