EEMY English Greek
 

6ο Σεμινάριο - 21 Απριλίου 2007, 17η Σειρά - Έτος 2006-2007

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΥΠΕΡΤΑΣΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ

ΥΠΕΡΤΑΣΗ: ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ
Νικόλαος Λευκός
Καθηγητής Καρδιολογίας ΑΠΘ,
Διευθυντής Β' Καρδιολογικής Κλινικής,
Ιπποκράτειο Νοσοκομείο, Θεσσαλονίκη
 

Σήμερα είναι γνωστό ότι η αύξηση της αρτηριακής πίεσης αυξάνει δραματικά τον καρδιαγγειακό κίνδυνο και χρειάζεται άμεση, σωστή και μακροχρόνια ρύθμισή της. Ωστόσο, στην απλή αυτή γνώση ο ιατρικός κόσμος, έφθασε σχετικά πρόσφατα, σαν αποτέλεσμα έντονης ερευνητικής προσπάθειας, σε παγκόσμιο επίπεδο, τα τελευταία περίπου 200 χρόνια και ειδικότερα:

Στη διάρκεια του 18ου αιώνα σημαντική ήταν η συμβολή του Stephen Hales (1677-1761) στην κατανόηση της φυσιολογίας του κυκλοφορικού συστήματος, ο οποίος για πρώτη φορά μέτρησε την Α.Π. σε πειραματόζωα και εισήγαγε την αιμοδυναμική μελέτη στις παθήσεις του κυκλοφορικού συστήματος.

Κατά το πρώτο ήμισυ του 19ου αιώνα η ΑΠ δεν μετρούνταν στον άνθρωπο, παρά μόνο στα πειραματόζωα, με άμεση αρτηριακή παρακέντηση και γενικά η υπέρταση δεν θεωρούνταν αιτία νόσησης. Στη διάρκεια αυτής της περιόδου ο R Bright πλησίασε θεωρητικά στην έννοια της υπέρτασης, μελετώντας ασθενείς με χρόνια νεφριδίτιδα, λευκωματινουρία και καρδιακή υπερτροφία. Παράλληλα ο Γερμανός ανατόμος και φυσιολόγος C Ludwig κατασκεύασε ένα κυμογράφο (αιμοδυναμόμετρο) με το οποίο επιτυγχανόταν η αυτόματη καταγραφή της Α.Π. σε πειραματόζωα.

Το δεύτερο ήμισυ του 19ου αιώνα ξεκίνησε η προσπάθεια μέτρησης της Α.Π. στον άνθρωπο με ατραυματικές τεχνικές (E. Marey 1860, G. Jonhson, Mahomed 1877). Το 1896 ο Riva Rocci παρουσίασε μία συσκευή αποτελούμενη από ένα αεροθάλαμο που εφαρμοζόταν γύρω από τον βραχίονα και επικοινωνούσε με στήλη υδράργυρου, αλλά η μέτρηση της πίεσης γινόταν με οπτική ή καταγραφική μέθοδο.

Στο πρώτο ήμισυ του 20ου αιώνα, ο Korotkoff (1905) περιέγραψε τους ομώνυμους ήχους και άρχισε η μέτρηση της πίεσης να γίνεται με ακροαστική μέθοδο. Την περίοδο αυτή η μέτρηση της ΑΠ στον άνθρωπο γίνεται με ατραυματικές τεχνικές αλλά μέχρι το 1950 περίπου δεν υπάρχουν δραστικά αντιυπερτασικά φάρμακα και οι ενδείξεις θεραπευτικής αντιμετώπισης της ΑΥ περιορίζονται μόνον για τις σοβαρές περιπτώσεις.

Το δεύτερο ήμισυ του 20ου αιώνα ανακαλύπτονται τα περισσότερα αντιυπερτασικά φάρμακα και γύρω στη δεκαετία του 70 γίνεται αποδεκτό ότι θα πρέπει να ρυθμίζεται η αρτηριακή πίεση ανεξάρτητα από τη βαρύτητά της.

Στον αιώνα που διατρέχουμε παρατηρείται μία έντονη ερευνητική προσπάθεια σε παγκόσμιο επίπεδο και συνεχώς νέες γνωστές απόψεις και θέσεις έρχονται στο φως της δημοσιότητας. Ειδικότερα, δημοσιεύτηκαν στην Αμερική και Ευρώπη οδηγίες με τις οποίες καθορίζονται τα όρια της φυσιολογικής πίεσης και τα στάδια της υπερτασικής νόσου, προτείνονται φαρμακευτικά πρωτόκολλα και προσδιορίζονται οι θεραπευτικοί στόχοι, σε διάφορες ομάδες υπερτασικών ασθενών.

ΓΕΝΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

ΕΓΓΡΑΦΕΣ
ΟΜΙΛΗΤΕΣ
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
1ο - 4 Νοεμβρίου 2006
2ο - 2 Δεκεμβρίου 2006
3ο - 20 Ιανουαρίου 2007
4ο - 10 Φεβρουαρίου 2007
5ο - 10 Μαρτίου 2007
6ο - 21 Απριλίου 2007
ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ
ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ